Once perros

Het begint steeds leuker te worden om honden te spotten en het lijkt ook alsof ik wordt uitgedaagd. Vanmorgen vroeg op pad en dan dwaal je wat door de straten naar beneden op het geblaf af. Dat is er genoeg, maar een straat verder op of ze gaan net naar binnen of ze zitten al binnen, bij het open raam. Tja en dan kom je er genoeg tegen met hun baas. Toch twee mensen gevraagd of ik foto van hun hond mocht maken, maar dat werkt niet. De honden zijn te afgeleid en worden nerveus van mij dat ik dat ding maar in hun neus druk.

Maar... op een geven moment liep ik door een lange straat met hoog gestapelde huizen, Spaanse nieuwbouw. Toen er plots zo'n 10 meter voor mij, met een vlug tempo, een klein zwart hondje op korte pootjes de straat overstak. Dus er achteraan, zo vlug als ik kon op m'n slippers. In het straatje aangekomen natuurlijk geen hond te zien. Jammer... dan maar verder op verkenning. Ik was de straat nog niet verder ingelopen of ja hoor daar staat er een tegen een autoband te piesen. Het was een andere maar dat geeft niets, m'n tweede hond.

En om kwart over elf had ik al met al toch maar even negen honden gefotografeerd. Helemaal te gek en het leuke is dat ik steeds meer gespitst raak op de beestjes...! Maar iets minder is dat ik last krijg van m'n enkels. Het is hier echt steil. Zo erg dat mijn voeten in een stand staan dat ik bang ben dat m'n Achilles zou kunnen knappen. Het is straat in en omhoog en straat uit en weer naar beneden. En dan toch weer eens door hetzelfde straatje naar beneden, want hoorde ik daar geblaf...

Later op de middag nog even wat papier gekocht en YES, vijf honden gespot. Helaas waren er twee die me niet aan wilden kijken en de derde veel te speels, dat was een prachtig log beest. Jammer dat ze niet gelukt zijn, maar al met al elf honden en dat voor twaalf uur. Op de terug weg nog even langs een klein bakkertje en daar een stuk zelf gemaakte cake gekocht. Lekker... dat verdiende ik wel na zo'n lange wandeling.

Op het stoepje voor de deur heerlijk genieten van mijn lekkere cake. Ja, erg he ik zit al op het stoepje en zeg tegen voorbijgangers vrolijk Ola , als een echte Spaanse. Natuurlijk ik zit er niet zomaar he, stel dat er eentje langs loopt. Het wordt al een beetje een verslaving. M'n oren zijn al behoorlijk gespitst of ik nageltjes hoor op de straatstenen of wat gehijg. De straten zijn zulke enorme gehoorgangen dat het geluid van een hond vrij snel te horen is.

Inmiddels weet ik dat er dagelijks een kleine Jack russell door mijn straat gaat. Echt een assootje elke hoek of drol moet door hem besproeit worden om daarna, afzettend met z'n achterpoten, naar de andere hoek of drol door te schieten. Helaas nog geen Jack terwijl ik een tweede stuk cake pak hoor ik door het open keukenraam gehijg... Potverdikke zul je hem hebben, camera gepakt en ja hoor daar is hij dan! Even kijkt hij me aan en schiet vervolgens van hoek naar hoek naar beneden, te laat.
Maar ik wachten op hem, hij komt weer terug. En ja hoor, na enkele minuten hoor ik hem weer en staan we, helaas te ver, oog in oog. Nu heb ik je, dacht ik, dus loop naar hem toe. In de tussen tijd stel ik mijn camera in en piest hij nog eens prins heerlijk over een reeds door hem bepieste drol. Maar hij is zo snel en weet blijkbaar wat ik van hem wil, geen moment kijkt hij me aan en rent mij dan voorbij...! WAT een mormel. Rent snel het doodlopende straatje naast mijn huis in en gaat helemaal achterin nog even lekker zitten schijten. Daarna schraapt hij z'n achterpoten start klaar om, de enige uitweg, via de trap naar boven op te schieten... weer mis.

Nog acht dagen en de tussenstand is eenentwintig.

Goede vangst

Vandaag heb ik een goede vangst, in totaal tien fantastische hondenblikken. Ik had wel een paar honden meer gefotografeerd maar die foto's zijn niet zoals ik ze graag zou hebben. Dat is wel jammer, en maakt het ook des te spannender of ik mijn doel ga halen.

De foto die ik zoek is niet zomaar van een hond in het voorbijgaan. Het is wel dat de hond en ik elkaar echt aankijken, de blik is het belangrijkste. Vandaar dat dit het beste werkt zonder bezitter omdat er toch tussen de bezitter en de hond een spanning ontstaat. De bezitter wil zijn hond mooi op de foto maar de hond wil zijn dagelijkse rondje ongestoord voortzetten.

Daarom zijn de honden die ik spontaan ontmoet de honden die ik zoek. Dan alleen ontstaat een kort contact tussen ons twee. Er is niemand in de directe omgeving die voor afleiding zorgt. Je voelt de spanning, een vreemde, gaan we elk moment blaffen of gaan we kwispelen. Dit wordt mijn moment en heb enkele seconden om een de foto te maken. Anders is het te laat, beeld bewogen en de blik vervlogen.

Hond(erd) in Callosa

Verse hondenkoekjes daar moet het mee lukken.

Hond(erd) in Callosa...!

Mijn eerste ontmoeting met Callosa was de hond. Tijdens een wandeling heb een prachtige dalmatiër gefotografeerd op het balkon. Zijn treffende blik is bij mij blijven hangen. Wat mij met de dagen steeds meer opviel was dat bijna elke bewoner wel een hond in zijn bezit had! En dat tot nu de avonden worden ingeluid met telecommunicare geblaf. Of als je op een blij morgen je eerste stapt buiten de deur zet dat een drol je groet of op elke hoek van de straat er een vers stroompje territorium is geplaatst. Zo vaak dat de huizen er door geel bruin verzuren.

Ik moet zeggen dat ik weinig met honden heb, ben echt een kattenmens. Maar het woord hond in honderd ging mij de afgelopen tijd steeds meer fascineren. En omdat ik de gedachte niet meer los kon laten, is dit project gaan leven. Vanaf vandaag heb ik tien dagen om minstens tien honden per dag te fotograferen.

Deze trouwe viervoeter is overal, maar ook als ik ze zoek...? Omdat ik steeds meer op ze begin te letten, zie je dat er in Callosa een geheel eigen hondenwereld heerst. Sommigen los lopend op vrije voet en sommigen in de deur opening of vast dichtbij huis. Vanmorgen heb ik al vijf hondenblikken gevangen, maar die vers gekochte hondenkoekjes werken nog niet echt mee! Geen honden die ze lust...!
Nu eerst siësta en tegen vijven nog maar eens op hondenjacht.

YoYo

Het moment waar ik zo naar uit kan zien na een warme dag, zee en strand is... mijn eigen samengestelde ijsje van YoYo...!

Bij deze heerlijke ijsshop pak je een fleurig gekleurd bakje je kunt kiezen uit rose, blauw of groen. Hierin tap je je eigen (zoveel je maar wil mmmh) ijs. Alle smaaksensaties zijn aanwezig. Is je bakje naar wens lekker VOL getapt dan loop je een stukje door. En dan sta je oog in oog met duizenlend en een dingen om je ijsje mee te verlekkeren. Denk maar aan alle soorten fruit, ananas, druifjes, kiwi's, aardbei. Dan de keuze in chocolaaaa wit, bruin, puur of met nootjes noem maar op. Heb je dat deel gehad loop je weer een klein stukje verder.... En daar worden je ogen gestreeld met alle soorten gekleurde of choco hagels, verschillende koekjes als waaiertjes en rolletjes, of stukjes knapperige amandel of walnoot, zalige kokos- of koekkruimels, roze of blauwe spekjes en mooi gekleurde zoete snoepjes. En als je wilt sluit je af met een doop van chocolade, aardbei of vanille saus, maar dat wordt mij iets te gek!

Mijn favoriet blijft toch yoghurt naturel. En als verrassing heb ik vandaag mint ook eens geprobeerd, super combi. Daarover strooi ik heerlijke krokante chocokoekjes met zalige kokos en koekruimels en knapperige stukjes amandel. Wat een zalige verkoeling...!

Koelkast

Wordt ik wakker van een rare geluid uit de keuken. Terwijl ik naar beneden loop, hoop ik ondertussen dat de koelkast niet gaat bezwijken met deze hitte. Zal d'r es een schop tegen geven.

Als ik het licht aan doe zie ik deze muzikale vriend...!

Waardevolle dag

Deze dag is verkozen tot een waardevolle dag. Toen ik wakker werd heb ik besloten dat deze dag een dag wordt van bewust niets moeten.

Dat is nog niet zo gemakkelijk voor mijn Nederlandse psyche, kan ik je zeggen. In dit land regeert de zon en zij bepaald hoe je je dag gaat indelen. Het houden van een siësta is onontkomelijk, maar je overgeven aan een siësta is best moeilijk. Het is me tot nu twee keer echt gelukt en dit bedoel ik niet als een cynisch grapje. Natuurlijk ligt dat aan mijzelf ik ben hier gekomen om te werken. En wil elke minuut zo goed als mogelijk gebruiken. Maar vanaf 12.00 begint de zon haar warmte uit te stralen en dat loopt dan gedurende de dag op rond de 40/ 45 graden. Tja om dan rond het middag uur te beginnen aan een heerlijke zomerse wandeling, is warm. Na twee keer toch eigenwijs geprobeerd te hebben ben ik overtuigd waarom men binnen blijft. En je hoeft ook geen verkoeling te zoeken in een supermarkt, wat ik graag doe, die zijn allemaal dicht. Dus ja langzaam aan merk je dat sommige dingen niet meer gaan zoals je bent gewend of zou willen. Vandaar deze dag, dit Nederlandse bijtje mag even niet bezig bijen en gaat de uitdaging aan.

Deze dag is waardevol omdat...
ik niet de berg af ga. Ik blijf lekker rond huis, op het dakterras of in m'n atelier. Geen berg af en daarna op met zes liter water. Een simpel gebakken eitje op een iets te droog broodje, smaakt best lekker. De siësta komt precies op tijd. Midden in het fascinerende verhaal van 'The ringmaster's daughter' van Jostein Gaarder met 'n zak Cheetos. En dat Engels gaat me verbazingwekkend goed af. Nog twee tekeningen en mijn collectie van dertien is klaar.

Was ik bijna geslaagd in deze niets moet dag... tot m'n buurvrouwen een biertje wilden drinken onder aan de berg. En ik moest mee, jammer... ;)

Parkeer hier...